#
Image
Witaj na naszej stronie.

Słownik Wyrazów Obcych I Zwrotów Obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego

słownik
1. zbiór wyrazów ułożonych i opracowanych według pewnej zasady, zwykle objaśnianych pod względem znaczeniowym
2. indywidualny zasób wyrazów
słownikowy
słownik biograficzny
słownik zawierający krótkie biografie wybitnych ludzi
słownik dwujęzyczny
słownik, w którym są podane wyrazy jednego języka i odpowiadające im wyrazy innego języka
słownik frekwencyjny
słownik rejestrujący częstość użycia poszczególnych wyrazów
Encyklopedia. Ważniejsze dzieła w historii encyklopedii

Kopaliński
Władysław, właśc. Jan Stefczyk,
ur. 14 XI 1907, Warszawa, wydawca, felietonista, leksykograf;
Wiedza Powszechna,
Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” w Warszawie,
wydawnictwo utw. 1952 w Warszawie;
Doroszewski
Witold Jan, ur. 1 V 1899, Moskwa, zm. 26 I 1976, Warszawa, ojciec Jana, mąż Janiny, językoznawca, leksykograf;
Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha, Sp. z o.o.
1960–95 Księgarnia Św. Wojciecha,
wydawnictwo zał. 1895 w Poznaniu;
język,
zespół środków pierwotnie głosowych, wtórnie także innych (jak pismo czy różnego rodzaju sygnalizacje), służących ludziom do porozumiewania się;
Karłowicz
Jan Aleksander, ur. 28 V 1836, Subortowicze (Trockie), zm. 14 VI 1903, Warszawa, ojciec Mieczysława, etnograf, językoznawca, muzykolog;
Linde
Samuel Bogumił, ur. 11 IV 1771, Toruń, zm. 8 VIII 1847, Warszawa, językoznawca, wybitny leksykograf, pedagog;
Plezia
Marian, ur. 26 II 1917, Kraków, zm. 3 XI 1996, tamże, filolog klasyczny;
Poška
Dionizas, Dionizy Paszkiewicz,
ur. ok. 1765, Lėlaičiai, zm. 30 IV 1830, Bardžiai, litew. poeta i historyk;
Rastawiecki
Edward, ur. 2 X 1805, Nowosiółki (Lubelskie), zm. 23 II 1874, Warszawa, kolekcjoner dzieł sztuki, geograf;
Aasen
[ọ:sən] Ivar Andreas, ur. 5 VIII 1813, Ørsta (okręg Sunn Møre), zm. 23 IX 1896, Christiania (ob. Oslo), norweski poeta i językoznawca;
Ahmed Baba,
ur. 1556, zm. 1627, Timbuktu, berberski muzułmański pisarz i uczony z Timbuktu,
Akademia Francuska,
Académie Française,
najstarsze fr. towarzystwo nauk. zał. 1635 w Paryżu;
Akadémiai Kiadó
[ọkode:mioj kiọdo:], najstarsze wydawnictwo węgierskie, zał. 1828 w Budapeszcie; redukcja wyrazów podobnych
dodawanie algebraiczne jednomianów różniących się tylko współczynnikami liczbowymi
rodzina wyrazów
grupa wyrazów zawierających ten sam rdzeń
wyraz
1. elementarna jednostka języka, znak pewnego przedmiotu lub pewnej treści
2. zewnętrzny objaw czegoś
3. część jakiegoś wyrażenia lub wzoru matematycznego
wyrazowy
człon utożsamiający wyrazu
część wyrazu będąca wykładnikiem pojęcia nadrzędnego w treści znaczeniowej wyrazu jako całości
nad wyraz
w wysokim stopniu
nominatywna funkcja wyrazu
funkcja wyrazu polegająca na tym, że służy on jako znak językowy odpowiadającego mu fragmentu rzeczywistości
siła wyrazu
zob. ekspresja.
środki wyrazu
sposoby wypowiadania się w dziele sztuki
treść znaczeniowa wyrazu
to, co wyraz znaczy
wyraz bliskoznaczny
jęz. wyraz o znaczeniu bliskim znaczeniu innego wyrazu
wyraz niesamodzielny
jęz. wyraz, który wyraża stosunki zachodzące między wyrazami w zdaniu lub nadaje im pewne zabarwienie znaczeniowe czy uczuciowe
wyraz obcy
jęz. wyraz zapożyczony z innego języka
wyraz pochodny
jęz. wyraz utworzony od innego wyrazu
wyraz podstawowy
jęz. wyraz będący podstawą słowotwórczą wyrazów od niego utworzonych
wyraz pokrewny
jęz. wyraz mający rdzeń wspólny z innymi wyrazami
wyraz,
językozn. ciąg morfemów, połączonych zgodnie z regułami gram. danego języka, przyporządkowany określonemu elementowi rzeczywistości pozajęzykowej (pojęciu, cesze, stosunkowi).
„Nasz Wyraz”,
miesięcznik artyst.-lit. wyd. 1937–39 w Krakowie;
wyraz wolny,
mat. składnik równania niezawierający niewiadomej;
ciąg geometryczny,
mat. ciąg liczbowy, którego kolejne wyrazy pozostają ze sobą w tym samym stosunku an/an–1 = q (iloraz c.g.); wyraz ogólny c.g. zapisuje się wzorem an = a1qn–1;
języki świata,
szacuje się, że na świecie jest ponad 4000 języków;
skrótowiec,
wyraz powstały z połączenia nazw pierwszych liter wyrazów tworzących jakąś nazwę wielowyrazową — literowiec (np. pegeer — Państwowe Gospodarstwo Rolne) lub pierwszych sylab wyrazów złożonych — sylabowiec (np. żelbet — żelazobeton).
afiksacja
[łac.], tworzenie form fleksyjnych lub wyrazów pochodnych przez dodawanie afiksów do wyrazów podstawowych.
ciąg arytmetyczny,
mat. ciąg liczbowy, którego kolejne wyrazy różnią się o stałą liczbę an – an – 1 = r; wyraz ogólny c.a. zapisuje się an = a1 + (n – 1)r; suma n pierwszych wyrazów c.a. wynosi n(a1 + an)/2.
izolujące języki,
morfologiczny typ języków, w których stosunki gram. są oznaczone nie przez formy samych wyrazów, lecz za pomocą wyrazów pomocniczych, szyku lub intonacji.
masora,
zbiór uwag kryt. i danych statyst. do hebr. tekstu Biblii, pocz. przekazywanych ustnie, później spisanych (między VI a X w. n.e.);
przyimek,
klasa wyrazów pomocniczych, łączących się zwykle z rzeczownikami lub zaimkami w przypadkach zależnych i tworzących z nimi określenia względem innych wyrazów (z czym, do domu); niektóre łączą się z przymiotnikami i przysłówkami (na dobre, na długo).
rym
[gr. rhythmós ‘takt’, ‘rytm’], współdźwięczność końcowych części co najmniej 2 wyrazów zajmujących ustaloną (zwykle końcową) pozycję w wersie utworu poet.;
fleksyjne języki,
typ morfologiczny języków, w których podstawowym środkiem tworzenia wyrazów są afiksy ściśle zespolone z częścią znaczeniową wyrazu i pełniące kilka funkcji gram.-syntaktycznych; do j.f. należy język polski.
kino
[niem. < gr.], nazwa nowej dziedziny twórczości artyst. i rodzaju widowiska, utworzona jako skrót od słowa kinematograf
kontaminacja
[łac. contaminatio ‘zmieszanie’], językozn. zmieszanie, skrzyżowanie i zespolenie dwu elementów językowych (wyrazów lub związków frazeologicznych), wskutek czego powstaje nowy wyraz (chudy i cherlawy = chuderlawy). ciało obce
przedmiot lub substancja, które dostały się przypadkiem do organizmu lub zostały tam sztucznie wprowadzone
wyraz obcy
jęz. wyraz zapożyczony z innego języka
obcy,I
1. nienależący do jakiegoś kręgu osób, spraw, rzeczy
2. należący do innego państwa, właściwy mu
3. nieznany komuś
4. niewłaściwy komuś lub czemuś
obco, obcość
obcy,II
1. człowiek nienależący do danego środowiska, rodziny też: mieszkaniec innego kraju
2. w literaturze science fiction: przybysz z kosmosu lub jakakolwiek forma życia obdarzona inteligencją, pochodząca z innej planety

„Gazeta Narodowa i Obca”,
dziennik informacyjny, wyd. 1791–92 w Warszawie;
Wiedza Powszechna,
Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna” w Warszawie,
wydawnictwo utw. 1952 w Warszawie;
Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne
Spółka Akcyjna
(WSiP), utw. 1974 w Warszawie;
Wydawnictwo Naukowe PWN
Spółka Akcyjna
(WN PWN), zał. 1951 w Warszawie (do 1991 Państw. Wydawnictwo Nauk. PWN);
Angola. Historia

asiento de negros
[hiszp. ‘umowa o dostawę murzynów’], XVI–XVIII w. nazwa zezwolenia udzielanego przez Hiszpanię obcym kupcom na dowóz niewolników do portów w hiszp. koloniach w Ameryce (z zasady zamkniętych dla obcych statków).
Bogusławski
Wojciech, ur. 9 IV 1757, Glinno k. Poznania, zm. 23 VII 1829, Warszawa, ojciec Stanisława, aktor, dramatopisarz, reżyser, dyrektor teatru.
Chiny. Historia.

rewolucja francuska
1789–99,
rewolucja społ. w której wyniku zostały obalone monarchia absolutna i ustrój stanowy we Francji;
transgeniczne organizmy,
organizmy genetycznie zmodyfikowane,
ang. genetically modified organisms (GMO), genet. rośliny i zwierzęta zawierające w swych komórkach włączony do genomu gen obcego gat.;
wywiad,
instytucja państw. mająca na celu zdobywanie tajnych informacji z zakresu wojskowości, polityki i gospodarki innych państw;
akulturacja
[gr.-łac.], proces zmian kulturowych zachodzący między grupami oraz między grupami i jednostkami reprezentującymi odmienne systemy kulturowe; przekształcenia polegają na adaptacji obcych treści do własnej kultury, eliminacji treści rodzimych, modyfikacji niektórych elementów i tworzeniu treści synkretycznych.
alienacja
[łac. alienus ‘obcy’, alienatio ‘wyobcowanie’], wyobcowanie, proces, w którym to, co przynależy do istoty człowieka lub stanowi wytwór jego pracy, staje się dla niego obce jako samodzielna rzeczywistość;
allochromatyzm
[gr. állos ‘inny’, chrma ‘barwa’], miner. występowanie rozmaitych barw u tego samego minerału, spowodowane obecnością obcych domieszek;
Augustynowicz
Anna, ur. 3 IV 1959, Dębica, reżyser; zwroty
rzeczy niesprzedane, zwrócone producentowi
zwrot
1. zmiana kierunku ruchu
2. zwrócenie czegoś
3. wyrażenie często używane i stanowiące pewną całość treściową
4. zainteresowanie, zajęcie się czymś innym niż dotychczas
5. istotna, wyraźna zmiana
6. jęz. związek wyrazowy, w którym członem podstawowym jest czasownik

„Zwrot.
Miesięcznik społeczno-kulturalny”,
pismo wyd. od 1949 w Czeskim Cieszynie jako organ Pol. Związku Kult.-Oświat. w Czechosłowacji, od 1993 w Rep. Czeskiej;
zwrot przez rufę,
zwrot z wiatrem,
żegl. manewr statku żaglowego polegający na przeprowadzeniu go od baksztagu jednego halsu do baksztagu drugiego halsu;
zwrot przez sztag,
zwrot na wiatr,
żegl. manewr statku żaglowego polegający na przeprowadzeniu go od bajdewindu jednego halsu do bajdewindu drugiego halsu;
zwrot bojowy,
lotn. szybki zakręt (o ok. 180°) samolotu, połączony ze zwiększeniem wysokości kosztem zmniejszenia prędkości lotu.
algorytm,
przepis postępowania prowadzący do rozwiązania ustalonego problemu, określający ciąg czynności elementarnych, które należy w tym celu wykonać.
fotokineza
[gr.], biol. rodzaj kinezy, reakcja ruchowa zwierząt wywołana bodźcami świetlnymi, w której ruchliwość lub częstość zwrotów zależy od natężenia oświetlenia.
hungaryzm
[łac. Hungari ‘Węgrzy’], wyraz przejęty z języka węg.; zwrot, konstrukcja składniowa wzorowane na zwrotach i konstrukcji węgierskiej.
Kopaliński
Władysław, właśc. Jan Stefczyk,
ur. 14 XI 1907, Warszawa, wydawca, felietonista, leksykograf;
lewej dłoni reguła,
reguła określająca kierunek i zwrot siły elektrodynamicznej działającej na przewodnik z prądem elektr. umieszczony w polu magnet.:
metafora
[gr. metaphorá ‘przeniesienie’], przenośnia,
wyrażenie, w którym słowa obce sobie znaczeniowo, pozostając w związkach składniowej zależności, uzyskują nowe znaczenie, zw. metaforycznym;
Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna,
hiszp. Partido Revolucionario Institucional
(PRI), meksyk. partia polit.;
ujeżdżenie,
konkurencja jeździecka polegająca na ocenianym przez sędziów przejeździe;
apostrofa
[gr. apostroph ‘odwrócenie’, ‘zwrot’], uroczysty zwrot skierowany do osoby (zmarłej lub nieobecnej), zjawiska, idei lub przedmiotu;
gematria
[przypuszczalnie od gr. grámma ‘litera’, ‘pismo’], w judaizmie homiletyczna reguła pozwalająca kojarzyć między sobą słowa i zwroty, których litery mają w sumie tę samą wartość liczbową;
hipertekst,
inform. komputerowa metoda prezentacji powiązanych ze sobą informacji tekstowych; obcojęzyczny
1. odnoszący się do obcego języka
2. posługujący się obcym językiem

Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland
[ạrbaicgəmạinszaft dr ọ̈fntlıśn rẹśtlıśn rụntfuŋkạnsztaltn dr bụndəsrpublị:k dọiczlant] (ARD), Wspólnota Pracy Radiofonii Publicznych RFN,
instytucja powołana 1950;
Kopaliński
Władysław, właśc. Jan Stefczyk,
ur. 14 XI 1907, Warszawa, wydawca, felietonista, leksykograf;
Langenscheidt KG
[lạŋənszait ~], największe niemieckie wydawnictwo słowników obcojęzycznych, zał. 1856 w Berlinie przez G. Langenscheidta;
Arski
Stefan, ur. 1910, zm. 1993, publicysta;
barok. Literatura.
Władysław,
z dyn. Piastów, ur. ok. 1237, zm. 27 IV 1270, Salzburg, książę wrocławski od 1248, arcybiskup salzburski od 1265, syn Henryka II Pobożnego, brat Bolesława II Rogatki, Henryka III Białego i Konrada I głogowskiego.
Władysław II Jagiełło,
założyciel dyn. Jagiellonów, ur. ok. 1351 lub 1361, zm. 1 VI 1434, Gródek Jagielloński, wielki książę litew. od 1377, król pol. od 1386, syn Olgierda, wielkiego ks. litew. i Julianny, ks. twerskiej, brat m.in Skirgiełły i Świdrygiełły;
Grabski
Maciej Władysław, ur. 20 VI 1934, Grabkowo k. Warszawy, syn Władysława Jana, wnuk Władysława oraz Stanisława Wojciechowskiego, inżynier metaloznawca, specjalista w dziedzinie inżynierii materiałowej;
Grabski
Władysław Jan, ur. 25 X 1901, Warszawa, zm. 3 XI 1970, tamże, syn Władysława, ojciec Macieja Władysława, pisarz;
Belina-Prażmowski
Władysław Zygmunt, → Prażmowski-Belina Władysław Zygmunt.
Chomętowski
Władysław, pseud. Władysław Kwirycz,
ur. 29 IV 1829, Usarzów (Sandomierskie), zm. 25 V 1876, Warszawa, wydawca, bibliotekarz, pisarz;
Czapliński
Władysław, ur. 3 X 1905, Tuchów k. Tarnowa, zm. 17 VIII 1981, Wrocław, historyk;
Folkierski
Władysław, ur. 6 II 1890, Paryż, zm. 3 VI 1961, Londyn, syn Władysława, polityk, romanista;
Folkierski
Władysław, ur. 24 X 1841, Warszawa, zm. 24 IV 1904, Zakopane, ojciec Władysława, inżynier i matematyk;
Grabski
Władysław, ur. 7 VII 1874, Borów k. Łowicza, zm. 1 III 1938, Warszawa, brat Stanisława, ojciec Władysława Jana, polityk, ekonomista, historyk;
Jagiełło
Władysław → Władysław II Jagiełło.
Oporowski
Władysław, Władysław z Oporowa,
ur. ok. 1395, zm. 11 III 1453, Oporów, podkanclerzy kor. od 1428, biskup kujawski od 1434, arcybiskup gnieźn. od 1449;
Ordon
Władysław → Szancer Władysław.
Pobóg Malinowski
Władysław→ Malinowski Władysław Pobóg.
Smoleński
Władysław, pseud. m.in. Władysław Grabieński,
ur. 6 IV 1851, Grabienice Małe k. Ciechanowa, zm. 7 V 1926, Warszawa, historyk; Kopaliński
Władysław, właśc. Jan Stefczyk,
ur. 14 XI 1907, Warszawa, wydawca, felietonista, leksykograf;

słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych władysława kopalińskigeo, słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych władyssława kopalińskiego, słownik wyrazów obcych iz wrotów obcojęzycznych władysława kopalińskiego, słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych władysława kopalińskieog, słownk wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych władysława kopalińskiego,

Image